تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم/ روزی سراغ وقت من آیی که نیستم/ در آستان مرگ که زندان زندگی است/ تهمت به خویشتن نزن که زیستم/ پیداست از رنگ و رویم ای عشق/ یک روز خنده کردم و عمری گریستم/ طی شد هفده سالم وانگار بیستم/ چون بخت وکام نیست چه سود از دیویستم/ گوهر شناس نیست در این شهر مهدی جان/ من در صف بی وفایان چگونه بگویم که کیستم؟( my loneliness...